Муҳиддин Кабирӣ, раҳбари Наҳзати Исломии Тоҷикистон бо мушорикат дар 27-умин конфронси байналмилалӣ дар Теҳрон бо дарназардошти вазъияти нобасомони ҷаҳони Ислом, зимни суханронӣ ба муҳимтарин гирифториҳои он ишорат намуда, таъкид дошт, ки “бо вуҷуди он ки дини Ислом дини сулҳ ва оштӣ, меҳру муҳаббат ва муколамаву якдигарфаҳмист, вале боз ҳам имрӯз кишварҳои исломӣ маркази даргирӣ ва қатлу нооромиҳо шудаанд”.
Бино ба иттилои сомонаи расмии ҲНИТ, зимни суханронӣ дар ин конфронс дар мавзӯи “Ҷаҳони бидуни хушунат” М.Кабирӣ чунин ишора доштааст: “Қатлу куштор дар миёни мусалмонон ҳам дар мақоми фикру андеша ва ҳам дар мақоми амал ба як мавзӯъи содаву осон табдил шудааст. Мутаассифона касоне ҳастанд дар ҷаҳони Ислом, ки бо номи Ислом ҳукм ба қатли бародари мусалмонро содир мекунад. Гурӯҳҳои ифротӣ шамшер бар зидди бародари мусалмони худ мекашанд”.
Ба иттилои манбаъ, Кабирӣ ба яке аз сарчашмаҳои равонӣ ва фалсафии низоъу кашмакашиҳои ҷаҳони Ислом ишорат намуданд, ки: “инсонҳо чӣ дар заминаи сиёсӣ ва чӣ илмиву иқтисодӣ бо ранҷу заҳмат ва талоши чандинсола ба як ҷойгоҳи иҷтимоъӣ мерасанд. Аммо гурӯҳу инсонҳое ҳастанд, ки бо андешаҳои ифротӣ ва амалҳои нодуруст қасди ба даст овардани мақому шӯҳратро доранд. Албатта душманони Ислом ҳам аз ин фурсат ва ин гуна инсонҳо истифода бурда, тухми фитнаву душманиро дар миёни уммати исломӣ мекорад”.
Гуфта мешавад, вакили Маҷлиси намояндагони Тоҷикистон дар суханронии худ хориҷ шудани ибтикори амал аз дасти гурӯҳ ва андешаҳои муътадилро иллати тарвиҷи ифротигароӣ дониста, гуфт: “Мутаассифона қурбонии хушунат ва даргириҳо ҷаҳони Ислом аст. Имрӯз Ислом ва муслимин пайкари захмиеро мемонад, ки ниёз ба дармону табобат дорад. Фикр мекунам, ваҳдату бародарӣ беҳтарин давои ин захм аст”.
Зимнан зикр мегардад, ки дар бахши дигаре аз суҳбати хеш ба авлавиятбандии масоили илмӣ, иқтисодиву технологӣ ва ваҳдати исломӣ дар ҷаҳони Ислом пардохта, фармудаст: “Агарчи кишварҳои исломӣ ба илм, санъату иқтисод ва ободонӣ ниёзи шадид доранд, аммо на бояд фаромӯш кунем, ки тамомии ин масоил дар гарави ваҳдат ва амният, сулҳу дӯстӣ ба даст меояд”.
