Баҳор фасли зиндашавии табиат, фарорасии айёми гармӣ, рӯиши сабзаву гулҳо, оғози корҳои кишоварзист.
Дар ин моҳ шабу рӯз баробар шуда, дар бисёре аз кишварҳо, аз ҷумла Тоҷикистон ҷашни Наврӯз пуршукӯҳ таҷлил мегардад.
Фасли баҳор бо тамоми зебоӣ, латофату назокаташ ба ҷисму рӯҳи ҳар мавҷуди зинда қуввату илҳоми тоза мебахшад. Шояд ба ин хотир бошад, ки аксари одамон фасли баҳорро фасли дӯстдоштаи худ мехонанд ва беҳуда онро арӯси сол нагуфтаанд, зеро ин фасл бо тамоми зебоиву таровати хеш ба арӯсе шабоҳат дорад, ки бо ҳусну ҷамол ва либосҳои ба баркардааш, диққати атрофиёнро ба худ ҷалб менамояд.
Чанде аз аксҳоро дар мавриди муждаи омад-омади баҳор нозанин дар Душанбе манзуратон мегардонем.
