Шӯрои уламои Маркази исломии Тоҷикистон бо нашри як изҳороти расмӣ аз шаҳрвандон ва хайрхоҳон хоҳиш кардааст, ки аз тақсими ғизо ва садақа дар зери чароғакҳои роҳнамо ва сари роҳҳои калон худдорӣ кунанд. Ин ниҳоди динӣ таъкид месозад, ки чунин тарзи хайр кардан боиси банд шудани роҳҳо ва эҷоди мушкил барои дигар рӯзадорон мегардад.
Мувофиқи гуфтаи Шӯрои уламо, ҳарчанд нияти ҷавонон ва афроди саховатпеша дар лаҳзаҳои ифтор нек аст, аммо натиҷаи он баръакс мешавад. Вақте дар зери чароғакҳо ё дар байни роҳҳои серодам ба ронандагону мусофирон хӯроку нӯшокӣ дода мешавад, ҳаракати нақлиёт суст шуда, тамбашавиҳои тӯлонӣ ба вуҷуд меоянд.
Дар натиҷа, ба қавли муфтиёт, садҳо тани дигар, ки онҳо низ рӯзадор ҳастанд ва шитоб доранд, то ба ифтори оилавӣ бирасанд, дар роҳ мемонанд. Ислом дини низом ва эҳтиром ба ҳуқуқи дигарон аст ва тибқи аҳкоми шариат, амале, ки ба дигарон азият ва нороҳатӣ меорад, савоби комил надорад.
“Аз ин рӯ, аз ҳамватанони азиз хоҳиш менамоем, ки хайру садақоти худро тибқи талаботи шариати исломӣ бе риё ба мустаҳиққон (муҳтоҷон)-и садақа, яъне ятимону бенавоён ва ниёзмандону дармондагон пешниҳод намоянд”, – омадааст дар изҳороти Шӯрои уламо.
Шӯрои уламо бо такя ба оятҳои Қуръон, махсусан сураи “Тавба”, ёдовар мешавад, ки садақа пеш аз ҳама барои фақирон, мискинон, ятимон ва одамони дармонда аст.
Аз ин рӯ, тавсия дода мешавад, ки маблағ ва ғизои барои хайрия пешбинишуда ба оилаҳои камбизоат, пиронсолони танҳо ва шахсони бемор дода шавад. Ин навъи кумак ҳам дур аз риё (худнамоӣ) аст ва ҳам мушкили ниёзманди воқеиро осон мекунад.
Бояд гуфт, ки ин амал имрӯзҳо дар кӯчаҳои шаҳри Душанбе низ мушоҳида мешавад. Махсусан, дар хиёбонҳои асосӣ ва чорроҳаҳои серодами пойтахт, гурӯҳи ҷавонон дар дақиқаҳои наздик ба ифтор кӯшиш мекунанд ба ҳар як ронанда бастаҳои ғизоӣ тақсим кунанд. Ин амал, сарфи назар аз ҳадафи неки он, боиси ҷамъ шудани мошинҳо ва халалдор гаштани тартиботи ҳаракат дар роҳҳои шаҳр мегардад. Ба ин нукта дар изҳороти Шӯрои уламо ҳам ишора шудааст.
Шӯрои уламо аз сокинон хостааст, ки фарҳанги хайрхоҳиро дар доираи одоби исломӣ нигоҳ доранд ва кӯшиш кунанд, ки саховати онҳо боиси озори дигарон ва вайрон шудани тартиботи ҷамъиятӣ нагардад.
Дар ҳамин ҳол, чанде пеш Кумитаи дин ва танзими ҷашну маросими Тоҷикистон сару садоҳо дар бораи манъ ё маҳдуд шудани баргузории маъракаи ифторро рад карда, гуфта буд, ки барои гузаронидани ин гуна маъракаҳо маҳдудият ҷорӣ нашудааст, вале ба исроф роҳ надиҳед.
Ёдовар мешавем, ки ҳоло дар рӯйи ҷаҳон моҳи шарифи Рамазон идома дорад ва мусулмонони олам рӯзадоранд. Рӯзадорӣ ба кӣ фарз аст ва кӣ аз он озод мешавад, инчунин чӣ рӯзаро мешиканад? Муҳимтарин нукот дар бораи Рамазонро дар ин матлаби таҳиякардаи “Азия-Плюс” бихонед. Посух ба 10 суоли муҳим дар робита ба моҳи Рамазон низ дар ин пайванд аст.
Ва тақвими моҳи шарифи Рамазон дар соли 2026-ро ин ҷо дарёфт кунед.
